Als wij Ever Get to Hemel

IMG_8842

Ik ben weer es zwaar verliefd op een tentoonstelling.

Dit keer op If We Ever Get to Heaven met werken van de befaamde Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge. Kentridge is bekend geworden met zijn bijzondere animatiefilms, houtskooltekeningen en installaties opgebouwd uit film, geluid, muziek en sculpturale objecten. Daarnaast is hij werkzaam als opera- en theaterregisseur.

IMG_8830 IMG_8843

Speciaal voor Eye ontwikkelde Kentridge More Sweetly Play the Dance, een ongeveer 45 meter lang fries (een verhalende voorstelling) van bewegend beeld.

Daarop is een religieuze optocht te zien. Een stoet van tientallen mensen die aan je voorbij trekken terwijl ze allerlei spullen en objecten met zich mee dragen. Mensen met manden op hun hoofd en plastic in karren achter zich aanslepend. Een man die een bad met zich meedraagt. Maar ook dansende figuren  of mensen met beelden van heiligen of politieke helden op lange houten stokken als in een protestmars. Deze objecten zijn ook te bewonderen in de tentoonstelling. Ik verbaasde mij erover dat ze allemaal gemaakt zijn van karton. Gewoon karton.

De processie is een terugkerend thema in het werk van Kentridge, een thema dat volgens hem diep in onze psyche is gegrift.

De beelden op de fries zijn beelden die dagelijks via de media bij ons binnenkomen van mensen op de vlucht voor honger, oorlog of ziekte. Ook lijken de beelden ons te verwijzen naar protest. Protest tegen politieke regimes, tegen corruptie en tegen economische uitbuiting.

IMG_8826

More Sweetly Play the Dance is beslist een must see.

Het beeld waar naar je zult gaan kijken is verbluffend mooi. Je zult personages als schaduwfiguren voorbij zien lopen. Je zult houtskooltekeningen op beeld zien die weer in kleur overgaan. Kleur die weer overgaat naar zwart wit. Je zal voor de duur van 14 minuten je begeven in een mijnbouwwoestenij rond Johannesburg. De verhalen die je op acht megagrote schermen te zien zult krijgen zul je nog een keer willen zien. Daarna zelfs nog een keer en dan voor een laatste keer zelfs nog een keer. Door 4 megafoons zal het geluid op je afkomen. Nou ja, geluid… het is muziek. Muziek van een Afrikaanse brassband.  De muziek is echt luisterrijk en vooral dansbaar.

Loop en dans met de stoet mee. Ik heb heel eventjes naast de stoet gelopen en het voelde net als een ‘echte’ stoet. Heel natuurlijk.

In de tentoonstelling hangt ook een filminstallatie, ook op acht schermen, I Am Not Me, the Horse Is Not Mine uit 2008, gebaseerd op het korte verhaal De neus van de Russische schrijver Nikolaj Gogol uit 1836.  Ook is Other Faces (2011) te zien, het tiende en meest recente werk uit de reeks Drawings for Projection (1989-2011).

IMG_8844

Tot wanneer?

More Sweetly Play the Dance is absoluut mijn favoriet en is tot en met 30 augustus 2015 te zien.

Langs deze weg wil ik Eye Film bedanken voor de uitnodiging en voor het mooie boek met handtekening van William Kentridge. Ik voel mij verliefd en ongelofelijk verwend!

Voor meer informatie kiek hier!

 

Liefs,

Sandra

Sandra

Welkom op Kunstkieken.nl! Ik houd van musea en om die reden ben ik op 1 april 2014 gaan schrijven over mijn museumbelevingen. Veel leesplezier! Liefs, Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *